Cement is een hydraulisch bindmiddel dat wordt gebruikt bij de bereiding van beton. Het wordt voornamelijk gebruikt voor het maken van vloeren, betonblokken, pleisters en mortels. Zo werkt het:

1. Fabricage: Cement wordt verkregen door een mengsel van kalksteen en klei te verhitten op zeer hoge temperatuur om knikkers van calciumsilicaat te vormen, die klinker worden genoemd. Deze klinker wordt vervolgens fijn gemalen.
2. Reactie met water: Wanneer water aan cement wordt toegevoegd, ontstaat er een zeer sterk netwerk van nanokristallen van gehydrateerde calciumsilicaten. Het is deze chemische reactie die ervoor zorgt dat cement verhardt door de werking van water.
3. Classificatie: Cementen worden geclassificeerd onder de benaming “CEM”, gevolgd door een Romeins cijfer van I tot V, gevolgd door een hoofdletter afhankelijk van hun klinkergehalte en andere componenten zoals kalk, silicadampen, puzzolaan, hoogovenslakken, enz.

Dit zijn vaste deeltjes die het grootste deel van het volume van beton vormen. Ze worden onderverdeeld in twee categorieën:

• Grind of keien (grove granulaten): Meestal met een diameter van 5 mm tot 40 mm.
• Zand (fijne granulaten): Deeltjes met een diameter kleiner dan 5 mm.

Zij zet de chemische hydratatiereactie van het cement in gang, waardoor het beton uithardt en sterker wordt. De hoeveelheid water moet zorgvuldig worden gecontroleerd om een goed evenwicht te bereiken tussen verwerkbaarheid en sterkte van het beton.

Hulpstoffen zijn chemische producten die in kleine hoeveelheden worden toegevoegd om bepaalde eigenschappen van beton te wijzigen, zoals de uithardingstijd, vloeibaarheid, sterkte, enz. De belangrijkste soorten hulpstoffen zijn:

Luchtbelvormers: Introduceren kleine luchtbelletjes om de vorst-dooi bestendigheid te verbeteren.

Plastificeermiddelen en superplastificeermiddelen: Verhogen de vloeibaarheid zonder water toe te voegen.

Verhardingsversnellers: Versnellen het uithardingsproces.

Verhardingsvertragers: Vertragen het uithardingsproces.